Posts etiquetados ‘crise’

Anticrise

Xoves, 26 de Marzo, 2009

Falo cuns empresarios que din que o primeiro que recurtaron á hora de afrontar a crise foi o gasto en publicidade, claro que acto seguido recoñecen que gracias á difusión dos seus produtos e marcas é como conseguen incentivar as ventas. Aínda así, aclaran que non se atreven a facer moito gasto porque ven que a febre polo recurte de gastos se extendeu tamén a aquelas familias que non están a sufrir unha merma nos seus ingresos.

O caso é que o mundo da publicidade busca reinventar a situación e está a utilizar nos anuncios esa palabra tabú que mesmo Zapatero non se atreveu a pronunciar ata que as cifras foron incontestables. Así, están a xurdir ‘spots’ onde nos animan a darlle cabazas á crise, desmarcarse ou aparcala, nun intento de motivar ao consumidor que non está tan afogado e animandoo a aproveitar as oportunidades. Os creativos rachan así cun libro de estilo que ten como norma debuxar un mundo cor de rosa. Trátase dun intento por gañar a confianza dun público consciente de que a crise forma xa parte da súa vida cotiá e tamén para evitar o absurdo que supón agocharlle a realidade ao cidadán adulto. Na estratexia hai moito en xogo non só para os publicistas e os empresarios, tamén para os medios de comunicación, que están a padecer de cheo este baixón publicitario. O reto é poñer a andar de novo o tren consumista e tentar que non volte a descarrilar.

Desesperados

Luns, 16 de Febreiro, 2009

Certificado xa polo INE que España está en recesión logo de quince anos, moitos traballadores e tamén os empresarios comezan a estar desesperados. Algúns ata non dubidan en subirse a un guindastre de obra para reclamar que lle paguen o que lle adebedan, como así fixo na Coruña un patrón portugués que rexenta unha pequena firma de construción en Lugo á que outra empresa non lle da pagado os 30.000 euros acordados pola execución dunhas obras. Ao igual que Mario Fernández, que é como se chama este arroutado emprendedor, moitos compañeiros do sector estanse a ver coa auga polo pescozo e sen perspectivas de que esto mude, pois a fin da crise do ladrillo semella que vai aínda para longo.

Claro que esta semana veu por Lugo a ministra de Administracións Públicas, Elena Salgado, para informar da marcha do plan para incentivar o sector da construción mediante a execución de obras nos concellos. Di que é un exemplo de programa que vai ser imitado mesmo polos alemáns, que sen embargo non están a ter tantos problemas co emprego coma España. Espérase que esta choiva de millóns sexa un bálsamo para moitas empresas que xa reduciran en gran medida as súas plantillas e que estaban en perigo de bancarrota. O que ocorre é que na maioría dos casos os problemas destas firmas veñen precisamente polos impagos e o feito de que sexa precisamente a Administración a maior morosa nestes intres xera a dúbida sobre se vai chegar a tempo este plan e mesmo se serán capaces as adxudicatarias de afrontar obras sen ver antes os cartos.

Porque ao final e segundo os expertos, esta é unha crise financeira, na que unha mala xestión bancaria fixo tremer a un sistema capitalista que agora está afogando a todo o tecido produtivo que o sostiña. Xa non se fía, como poñían antes os carteis nas tabernas, e por iso o gran atranco está ás portas das entidades prestamistas. E se non hai liquidez a cadea de impagos faise máis longa e deixa atrapados tanto a pequenas como grandes empresas.

Os gobernos, seguramente porque están metidos en campaña, albiscan esperanzas de que a situación mellore a partir da segunda metade do ano, pero arestora o pesimismo na rúa está a ser unha constante e a palabra recorte é a máis usada nos foros empresariais, onde xa se empeza a pedir unha flexibilización do despedimento.

Non creo que a desesperación dos patróns que protestan empoleirados en guindastres ou que tentan queimarse ao bonzo lles serva de moito e esperemos que o exemplo non cunda. Eso si, os políticos deberían comezar a preocuparse de verdade de que esto pinta pero que moi mal.

A gastar

Xoves, 1 de Xaneiro, 2009

Vaise un ano de excesos e chega outro de contención, aínda que as administracións públicas da a sensación de que teñen un dobre fondo no peto, tendo en conta que os orzamentos están a medrar, sobre todo no capítulo de investimentos.
A solución para tentar frear a crise en sectores estratéxicos como a construcción chegou dende o Goberno de Zapatero, cun Fondo Estatal de Inversión Local presentado como se fose unha carta escrita polos alcaldes aos Reis Magos. A ver, en que queredes gastar estos cartiños que vos tocan? Eu quero unha praza nova, eu un camión contraincendios, pois eu amañar o polideportivo. Feito. E por se algún se sentise aínda discriminado polo criterio poboacional de adxudicación, pois aquí están as deputacións para facer de Papá Noel e engadir máis galanos.
E o resto de sectores afectados? Non se preocupen, que se xa tiveron o seu belisco os da banca, aos da automoción só lles queda rosmar algo máis e de seguro que terán o seu cheque.
Pero plans de reactivación e renove á marxe, o que recomendan os expertos é que, os que poden, é dicir os que aínda teñen traballo, deben consumir sen atrancos, que esa é a base do capitalismo. Pois vale, o que ocorre é que antes dixéronnos que a crise
chegou porque estabamos a vivir por enriba das nosas posibilidades. Así que mentres se aclaran e en tanto non se esgote a caixa pública o mellor é desfrutar e que nos quiten o ‘bailao’.

Crise de fin de semana

Martes, 18 de Novembro, 2008

Dixoo o ministro Solbes, aínda que logo se retractou: “Se a recisión serve para limpar a economía, a situación non terá máis importancia”. A frase foi pronunciada cando aínda non se pronunciaba a palabra crise desde o Goberno. Agora a situación mudou e houbo que coller o toro polos cornos e mesmo pelexar por estar nesa reunión de líderes mundiais en Washington para decidir nunha fin de semana como mudar o sistema capitalista construído nos últimos setenta anos. Bueno, se o mundo se fixo en sete días, que non se pode facer de venres a domingo.
A reunión pódenos quedar algo lonxe, aínda que o outro día oín pola rúa a un grupo de mulleres de mediana idade debater sobre a necesidade de que España estivera representada nese foro mundial. O caso é que as decisións que se toman fóra das nosas fronteiras aféctannos cada vez máis. Son moitos os que miran con interese os informativos para saber se desde Bruxelas se decide rebaixar o euríbor ou aqueles que traballan para empresas con sedes nas grandes capitais mundiais e esperan con inquedanza saber se eles se verán afectados polo vindeiro expediente de regulamento de emprego. En Vigo, por exemplo, xa son moitas familias as que se preparan para pasar o disgusto de ter que ir á cola do Inem logo do anuncio de Citroën de presdincir da quenda de noite. O parón na cadea de montaxe tamén afectará ás empresas auxiliares que traballan para a multinacional francesa e mesmo ós negocios da primeira cidade de Galicia.
Na provincia de Lugo, a marea negra da recesión está chegando a pingas como o facían ás praias da Mariña hai xa seis anos aquelas bolas do chapapote do Prestige. Logo do esperado parón no sector inmobiliario, estalle a tocar o turno ós comerciantes e autónomos, mentres que as grandes empresas están á expectativa de ver como evolucionan as vendas dos seus produtos. Entrementres, agroman situacións inquedantes como a ocorrida esta semana en Vilalba, onde varias empresas de transportes tiveron que reparar pinchazos en media ducia de vehículos, mentres outros dous chóferes viron como uns tolos tentaron queimar os camións nos que estaban a durmir, nun incidente que pode estar relacionado coa guerra de tarifas que volve a estar de actualidade precisamente pola crise.
Limpeza non sabemos se traerá esta recesión pero o seguro é que fará derrochar imaxinación e traballo duro a todos aqueles emprendedores que se decidan a iniciar aventuras empresariais ou a aqueles patróns que teñan que redeseñar o seu negocio para evitar o peche. Pola súa banda, o traballador xa sabe o que lle queda, aguantar o chaparrón como se poida e esperar a tempos mellores. Son as cousas do capitalismo que eses vinte grandes queren mudar agora en dous días.

Pánico

Venres, 10 de Outubro, 2008

Polos foros de internet xa circula a inquietante pregunta: Ten medo a perder os seus aforros por culpa da crise? A cuestión soaría a exceso se non fose porque o pánico parece ter atrapado a algúns cidadáns, que segundo confirman nalgunhas entidades financeiras de contrastada solvencia, están acudindo xa a retirar os seus depósitos non se sabe ben se para escondelos debaixo do colchón ou directamente para gastarlos por se acaso.
Á marxe do problema de inseguridade cidadá que a acumulación de diñeiro en domicilios pode xerar, os gobernos europeos decidíronse a actuar para evitar unha desestabilización do sistema financeiro que podería agravar aínda máis os efectos da crise. Así, Europa vai garantir os depósitos bancarios ata os 50.000 euros e, no caso de España, a cifra elévase ata os 100.000, nun intento de evitar a fuga de capitais a outros países. Claro que tendo en conta que só unha quinta parte dos españois ten no banco cantidades superiores a 20.000 euros, a alarma resulta ridícula, pois a realidade é que o cidadán de a pé o que está é empeñado ata o tuétano. Por iso ante os ataques de pánico o que hai que facer é o que aconsellan os profesionais: respirar fondo, relaxarse e seguir ao que estamos.

Tarifa plana

Domingo, 5 de Outubro, 2008

Puxérona de moda as compañías telefónicas co obxectivo de captar clientes, toda vez que a infraestrututa tíñana xa montada e os costes para a empresa ían ser os mesmos con maior ou menor consumo. Agora o fenómeno está popularizado e ata podemos pagar na perruquerría un fixo mensual e darnos o gustazo de lavar e marcar cada día, como fan os ministros ou as conselleiras.
Esta mesma semana chegaron os Presupuestos Generales del Estado ao Congreso para ser debatidos, uns orzamentos deseñados nun momento de crise ao que non se lle ve o final do camiño. Para Lugo os investimentos están centrados nas grandes infraestruturas prometidas dende hai anos, algunhas das cales como a autovía do Cantábrico si semella que levan o ritmo previsto, mentres que outras como a de Ourense, o famoso AVE lucense ou a nova ponte do Miño voltaron a ser o centro das críticas da oposición pola falta de partidas que albisquen un futuro cercano.
O total do asignado a Lugo sobe algo máis do catro por cento con respecto ao ano pasado, menos ca inflación, o que confirma que a provincia xa ten asignada a súa propia tarifa plana de infraestruturas por parte do Goberno central para os vindeiros anos, unha circunstancia que por outra parte xa se produciu cos gobernos de José María Aznar.
“Sodes os que sodes”, dirán desde Madrid. Pois sí, unha poboación de 350.000 habitantes, envellecida, nunha provincia entre o dinámico eixo atlántico e a Meseta, con eivas en comunicacións e servizos e a que se non se lle aplica a receita da discriminación positiva nin se invisten nela os poucos fondos estructurais que vai mandar Europa antes de retirarllos a España pode quedar convertida nun páramo con grandes explotacións de vacún, enfriadoidos de leite, pequenos pobos con servizos básicos, unha capital administrativa con moitas residencias da terceira idade e se cadra tamén parados. Aínda que eso sí, tamén convertida no maior parque de segundas residencias de España, a onde acudirían os lugueses emigrados para disfrutar dese repouso que só aportan os lugares onde nada se move.
Seguramente ningún político ou partido será quen de cambiar a tendencia, porque o que ocorre cada vez que hai que repartir un dulce é que as migallas sempre quedan para o menos acostumado a comerlo e que polo tanto acaba por darlle menos valor. Os lugueses a lo menos o que teñen que defender é precisamente que esa tarifa plana se manteña ao longo dos anos, incluso en situacións de crise, para se cadra paseníñamente ir facendo acopio de infraestruturas que logo ninguén se podía levar a outro lado. Eso sí, paciencia hai que tela como calquera cliente dunha telefónica que se queira dar de baixa no servizo.

Manuel de crise

Venres, 3 de Outubro, 2008

Seguro que algún editor xa o encargou, pero por se acaso lanzo ideas para elaborar un manual para comunicadores sobre como sacar proveito informativo das crises. Porque día si e ao outro tamén atopamos nos medios noticias sobre como lles está afectando o parón económico a todo tipo de sectores e profesións, coma se o cidadán non tivese bastante claro que agora o que toca é que todo ‘quisque’ ten que apertarse o cinto. Que se a tenda de moda non vende, pero a modista fai agora máis arranxos; que se se compra menos carne e máis pasta; que se medra o mercado do coche usado mentres baixa o do novo; que se o ‘camareta’ saca menos en propinas e ao ‘autobuseiro’ cóanselle máis… Si, vale que estamos en crise e encima case cen mil persoas quedáronse sen emprego o mes pasado, pero tampouco hai por que afondar na ferida das maltreitas economías domésticas. Estamos nese ciclo que manda pensárseo dúas veces antes de tirar da tarxeta de crédito e iso sábeo xa ata o Tato, aínda que algúns medios de comunicación parece que disfrutan alarmando ao público cos rigores da crise mentres se mesturan anuncios publicitarios de coches de luxo e obxectos prescindibles. Claro que eses poida que o manual que necesitan é un de autoxuda.

Rebelión na estrada

Mércores, 18 de Xuño, 2008

O paro dos transportistas, logo de case unha semana, conseguiu un dos obxectivos de toda folga, chamar á atención. Porén, o máis importante, que sería pactar un acordo para solucionar o conflito, semella estar lonxe sobre todo polas posturas radicais que están a adoptar os convocantes e a parálise que amosou a Administración, que se viu obrigada a unha reacción contundente trala actuación descontrolada dos piquetes.
Malia a que en Lugo non se rexistraron máis incidentes que rodas picadas e algunha agresión, a polígono do Ceao foi o centro de operacións en Galicia da organización máis belixerante, que non dubidou en protagonizar cortes de tráfico na Autovía A-6 ou manter bloqueos á entrada das principais industrias lucenses. Deste xeito, o que se anunciaba como un peche patronal, convertíase nun problema que acabou por resentir a outros sectores como o gandeiro, que tamén están a atravesar un momento difícil pola suba dos combustibles.
A base da protesta é compartida pola maior parte da sociedade, porque tamén está o sufrir os efectos no seu peto, pero o que voltou a ser incomprensible é que unha situación de crise dun determinado sector que se resiste a asumir unha reconversión acabe por perxudicar a outros, provocando mesmo ameazas de regulamento de emprego.
O transporte arrastra dende hai anos un problema derivado dunha excesiva atomización, tentando competir os empresarios autónomos coas grandes flotas, máis eficientes e con maior carga de traballo. Nun momento de suba do prezo dos combustibles como o actual, a repercusión nas tarifas tarda en chegar, o que provoca o afogamento deses pequenos empresarios que ven que non cubren nin os seus gastos. A situación poderíase comparar á que se lle presenta a un comerciante dun barrio no que se inaugura un centro comercial ou a un hostaleiro a quen lle montan enfronte un restaurante de comida rápida. Nestes casos a competencia acaba xeralmente por afundir ao pequeno, pero no caso dos transportistas contan coa ventaxa de ter capacidade de paralizar en parte un país, cortando as estradas cos camións ou boicoteando aos que non queren parar.
Pero cando se chega a este punto, a solidariedade do cidadán corre o risco de converterse en xenreira, e o que en principio era unha protesta para pedir medidas a o Goberno vóltase nunha revolta gamberra con efectos económicos que acaban por afectar a todo o texido económico. E aínda que as crises dóenlles a uns máis ca outros, non hai por que aplicar o dito de mal de moitos… Digo.

Unión fronte ao invasor

Domingo, 4 de Maio, 2008

Nesta España polilingüística e polinacional un dos episodios que máis uniu aos seus habitantes é o levantamento contra os franceses dous de maio de 1808, que deu inicio a unha Guerra da Independencia trala que tampouco chegaron tempos dourados para os españois, coa instauración dunha monarquía absolutista. Aquel día de cólera, como recorda Arturo Pérez Reverte no seu libro publicado ‘ad hoc’, os que salvaron o país non foron os doctos, senón os ignorantes, o vulgo farto da arrogancia dun exército invasor, que trataba como lixo ao pobo, mentres se gababan de ser garante da liberdade, a igualdade e a fraternidade.
Aquela revolta duramente reprimida e que tan xenialmente retratou Goya tamén chegou a Galicia e a Lugo, onde ingleses e franceses libraron algunha batalla usando a romana muralla como baluarte, e dende onde incluso o lexendario xeneral John Moore dirixía a defensa da cidade.
A posterior ocupación francesa e rapiña da escasa riqueza que había no Lugo dos inicios do século XIX, ao igual que se fi xo no resto de cidades, foi sen dúbida o grande erro dos exércitos de Napoleón, que acabaron por enxendrar un odio visceral do pobo hacia os veciños galos e, o que foi peor, contra aqueles españois chamados afrancesados, que tentaron construír unha revolución dende os ateneos e sen contar co pobo iletrado.
Douscentos anos despois resulta cando menos anecdótico que unha comunidade xa multirracial como Madrid celebre con tanta vehemencia e espíritu patriótico aquela data, tendo en conta que dende aquela moitos outros sucesos influíron na España de hoxe e na súa relación con países irmáns dentro da UE como Francia. Pero seica que como diciamos ao principio cómpre furgar ben na historia para atopar momentos nos que os españois do norte, o centro e o sur fixeron causa común.
A falta de heroes como Daoíz e Velarde, a España que hoxe conmemora o bicentenario da revolta contra o invasor gabacho e, máis en concreto os dous principais partidos, andan tamén na procura de símbolos para vertebrar un país que, porén, semella máis preocupado pola crise económica ou polos problemas cotiáns que por atoparse a si mesmo na historia.
O sentimento de rebeldía de hai dous séculos tamén chegou máis pola escaseza que por motivacións políticas, e o erro que cometeron os franceses daquela foi pensar que a man dura sería dabondo para manter a orde.
Hoxendía os gobernantes tamén se equivocan cando pensan que as nacións se constrúen con bandeiras e escudos, sen decatarse que o máis importante para a xente é vivir sen máis dúbidas que a de elexir que película ou partido ver pola noite.

Tempos de fame

Xoves, 1 de Maio, 2008

Escoito e leo informacións e comentarios sobre a crise alimentaria que din está a afectar xa ao terceiro mundo e chego á conclusión de que hai problemas que se daban por resoltos, como a fame negra, pero que reaparecen cíclicamente sen que ninguén faga nada por previla.

A principal causa desta situación que pode chegar a desestabilizar rexións e ata continentes din que é a suba de prezos dos alimentos básicos, como arroz, trigo, millo, por culpa das malas colleitas nalgunhas zonas ou polo auxe dos biocarburantes, unha situación que están a aproveitar os especuladores para facer caixa ante a crise que viven outros sectores.

O problema xa viña sendo denunciado por algunhas organizacións como a FAO ou as ONGs que traballan nos países máis pobres, pero só cando unha cadea de alimentación estadounidense anuncia que vai restrinxir a venda de arroz é cando o primeiro mundo se decata do desaxuste que sofre o mercado. Claro que o que para un estadounidense medio non deixa de ser unha anécdota, posto que o incremento do prezo deste alimento ata nun 140% no que vai de ano pouco vai influir na súa economía, para unha familia dun país pobre como Bangladesh se cadra acaba por poñer en perigo o seu sustento diario.

Os efectos da malnutrición poden deixar ademais secuelas para toda a vida nos nenos que  sufran a que pode ser a primeira gran crise humanitaria dun século no que ata o de agora o que máis nos preocupaba era o cambio climático. Se cadra alguén se esqueceu de que a fame no mundo é aínda unha problema sen erradicar.