Poderán?

28 de Maio , 2014

Esta columna debería ir dedicada á opción política con maior seguemento nas últimas eleccións, e non falo do partido de Rajoy, senón da silenciosa maioría que decidiu non achegarse ao seu colexio por preguiza, desinterese, fartura ou, simplemente, porque non lle cadrou. Pero como seguramente os que non foron votar tampouco se pararían a ler opinións sobre política, cáseque mellor falar da opción que irromeiu no panorama cunha forza que só se pode atribuir ao intento dos seus promotores de non atarse a ningún lobby de poder e que aproveitou o marasmo das redes sociales para explicar dun xeito sinxelo e claro que se está a facer mal e como se pode cambiar ese vergoñento dato do Ine de que o 27% da poboación española está en risco de pobreza.

Podemos e a súa imaxe visible Pablo Iglesias están a administrar nestes primeiros días o seu éxito electoral con entrevistas nos medios de comunicación, malia que poden estar seguros os seus descoñecidos integrantes de que á volta da esquina se van a atopar cun zafarrancho de combate desas castes políticas, como eles as definen, que non van permitir que a súa sonora irrupción en escea se traduza nun crecemento capaz de convertilos en alternativa de goberno. Hai moitos intereses en xogo, bancarios, empresariais, mediáticos… e por moito ruído que fagan vai ser difícil un cambio nas políticas económicas e sociais que marcan o FMI, Wall Street, Merkel… ¿Ou non?

Os micrófonos xa non só apuntan aos de sempre

Conspiracións

7 de Maio , 2014

O que máis me fai dubidar das teorías conspirativas é que só se centran en acontecementos relevantes e non nas pequenas cousas que nos ocorren a diario como, por exemplo, que se nos morra o móbil, perdamos o último bus ou nos poñan unha multa de tráfico. Porque se cadra tamén detrás desas vicisitudes podería ter estado un lobby de fabricantes de teléfonos, que decide que xa é hora de que merquemos a última versión de smartphone; a asociación de taxistas, para que demandemos un servizo, ou os directivos da DXT, que tentan cadrar as contas do último mes.

Seica estas minucias non dan para tanta literatura como a que se ten escrito sobre supostas conspiracións como que a Nasa agocha desde hai décadas restos de extraterrestres, que Elvis aínda vive e mesmo fai voces no novo disco de Michael Jackson ou que o primo de Rajoy sabe que iso do quencemento global é unha farolada. Sen embargo, se hoxe en día hai posibilidades de que nos controlen vía internet, GPS ou por videovixianza, a ver por que logo non ía ser verdade que houbese un comité de malos malóns con capacidade para poñernos pedras no camiño cando lles pete.

Nai que os botou! Acábaseme de queimar a comida mentres escribía. Seguro que o gremio de hostaleiros local está detrás, porque vou ter que ir de menú do día. Bueno, igual estoume pasando, non vaia ser que algún pense que estou a soldo do clube Bilderberg.

Charlatáns

27 de Abril , 2014

Será por culpa desta profesión que un cheira aos charlatáns desde lonxe, aínda que non é ata que toca tratar de preto con un cando chega ese momento de concederlle tal título.

Estes días soubemos da detención en Sevilla baixo a acusación de falsificar obras de arte dunha desas personaxes que acostumamos a catalogar nas redaccións mesmo antes de coñecelas, só por unha curta conversa telefónica, e que co paso do tempo non fan máis que corroborar a precipitada aposta. O marchante lucense Carlos Bergantiños levaba anos gabándose cada vez que se achegaba por Lugo do seu sono americano cumprido, unha historia que mesmo daría para o guión dunha produción de Hollywood se fose tan certa como a súas gañas de acadar titulares. Porque non me digan que non hai miga no relato que el mesmo facía dun rapaz de Parga, que emigra como espalda mollada de México a EE.UU. e que logo de durmir na rúa en Nova Iorque acaba dirixindo unha galería de prestixio, coñecendo a Andy Warhol e facendo que a súa filla violinista toque na Casa Blanca e no Vaticano.

Pero como queira que o refrán de que cae antes o mentiroso co coxo cúmprese case sempre menos cos políticos, o castelo de cartas de Bergantiños caeulle enriba como antes pasara con outros campións que lucían cochazos e rolex mentres algúns facíamos porras sobre o tempo que pasaría ata verlle asomar as vergoñas.

Supervivencia

10 de Abril , 2014

Os galegos asisten co mesmo interese ca un madrugador mira o documental de La 2 ao debate soberanista que está a liderar Cataluña mentres o País Vasco agarda na apoucada retagarda. E non é porque o presidente do Estado sexa paisano e antes fora vicepresidente galego, naqueles tempos nos que os nacionalistas lle cantaban: «soy Mariano Rajoy y voy a Raxoi a una junta de la  Xunta». Non creo, porque o único aceno que lle ten feito a esta comunidade nos dous anos que leva á fronte do Goberno central é non ter paralizado as obras do Ave, unha decisión que non lle houbera costado nin un sono a calquera outro dirixente popular.

A desidia ven porque a prioridade en Galicia é outra, como tentar salvar a casa cando está a arder a palleira. A diferenza entre os galegos e cataláns diante da tesitura de quedarnos sós ou seguir enchufados a España é que nós ficamos no esquinazo de Europa e eles bastante máis preto da pomada económica que está a tomar decisións. E se cadra por iso ata o vello profesor Beiras prefire volver a aliarse cun partido estatal de cara ás europeas e renunciar a esa nova Galeuska, porque se hai un ente que se está a apoderar das soberanías é a Troika comunitaria e compre facerlle fronte antes ao seu poder ca un Goberno chusco e con cheiro a alcanfor, que o único que fai e bailarlle ao compás á Merkel.

Os galegos, a diferenza dos cataláns, non teñen agora un problema de identidade, senón de supervivencia.

Cataláns seguindo o debate soberanista

Esquecer

2 de Abril , 2014

Semella que ao cardenal de Madrid no lle parece que estea tan cautivo e desarmado o exército vermello como se cría, porque acaba de advertir durante o funeral de Estado por Adolfo Suárez que atopa actitudes que poden causar outra Guerra Civil.

Onte cumpríanse 75 anos do remate daquela contenda, iniciada un mes antes do nacemento de Rouco Varela e da que saberá de oídas, porque aínda que coma a gran maioría dos españois sufríu os rigores da posguerra, o ter medrado tralos muros dos seminarios proporcionoulle sempre un escano a carón dos que detentaban o poder. E se cadra porque a igrexa católica apenas perdeu privilexios por parte do Estado durante a Transición e mesmo incluso durante os mandatos de presidentes socialistas, o cardenal vilalbés ve no actual contexto de fractura de España un perigo para todos eses acordos entre a Santa Sede e o Goberno español que lle reportan vantaxes como participar nos ingresos por IRPF ou non ter que pagar impostos polos bens inmobles.

E aínda que Suárez, que curiosamente padeceu a terrible enfermidade da desmemoria, foi quen de facerlles desacordar aos españois o rencor acumulado durante décadas, non estaría de máis recordarlle a Rouco Varela que se durante a II República houbo uns sitios onde algúns amosaban actitudes que axitaban o enfrontamente entre irmáns, eses foron os púlpitos. E iso a historia perdóao, pero non o esquence.

O que vostede diga monseñor

Temporais

19 de Marzo , 2014


Non é por levarlle a contraria ao curmán de Rajoy, pero aínda que eu poida ter a mesma credibilidade científica ca el, coido que a vaga de temporais que sufriu a franxa atlántica e cantábrica española algo debe ter que ver con ese cambio climático que esquecimos ao decatarnos de que estabamos nunha crise de tres pares de ovos. Pero como os meus coñecementos na materia se basean nuns cantos documentais e artigos lidos na National Geographic, case prefiro pararme a analizar a convalidación feita polo Congreso do decreto de axudas urxentes para reparar os danos dos temporais durante os dous primeiros meses do ano, en total 150 millóns de euros, dos que 20 irán a particulares que sufriron os efectos das ondas ou o vento nas súas propiedades.

E malia que non está de máis axudar a quen padece catástrofes naturais, as imaxes que quedan na retina son as de paseos marítimos, prais urbanas, espigóns, edificios ou casas destrozadas por unhas ondas que só exercían os seus dereitos sobre uns terreos que no seu día lle foron arrebatados pola especulación urbanística ou o capricho dos alcaldes.

Rajoy, se cadra aconsellado por seu curmán, revisou a Ley de Costas nada máis chegar ao Goberno para legalizar aquelas construcións ilegais á beira do mar e reducir a 20 metros a zonalitoral protexida, pero como o pertinaz temporal deste inverno se encargou de trazar novas liñas no mapa, agora o gasto vainos a todos no peto.

Apartamentos a pé de praia


Deitarse

12 de Marzo , 2014

Ana Mato, coroada

Pode que un ministerio tan descapitalizado como o de Sanidad non precise de especialistas na materia e se cadra por iso as últimas adxudicatarias da carteira se teñen caracterizado por meter a zoca cando se trata de dar consellos á poboación.

Xa o fixera a popular Celia Villalobos cando, en plena crise polas vacas tolas, dixo que aquelo era un problema de saúde animal, mentres encabronaba ao sector gandeiro ao recomendar que non se comensen osos de vacún. Tivo dignas sucesoras, como a socialista Trinidad Jiménez, quen tras calificar de esaxeración a epidemia de gripe A, meses despois gastou unha millonada en vacinas que logo non se usaron.

E iso por non falar de Leire Pajín, que tamén tivo deslices á hora de afrontar a crise do pepino, á que non lle deu importancia a pesar de que a UE estivo a punto de cargarse o sector. Pero se hai una ministra que se está a gañar o atributo de floreiro, esa é Ana Mato, quen logo de ter sido arroupada por Rajoy tras coñecerse a súa conexión coa trama Gürtel, reaparece agora para pedirlle ás televisións que pechen antes os programas prime time e aos españois, que se deiten antes. Foi a aportación máis destacable da ministra nos últimos meses, malia que un compañeiro de gabinete estea a impulsar unha nova lei do aborto que atenta contra o dereito á saúde das mulleres e dos fillos con malforacións que poden chegar a ter. Señora Mato, pois vaia deitarse vostede e mellor non se levante.

Interacción

6 de Marzo , 2014
A aportación das redes sociais máis interesante para os xornalistas é a inmediatez do contacto co lector ou espectador crítico. Os xornais cáseque naceron xa con opinións dos lectores, para os que se acabaron abrindo seccións chamadas cartas ao director e que axudaron a implicar á audiencia na labor de facer un diario dinámico e con esas pequenas novas ou opinións persoais sobre temas de actualidade.
Pero primeiro os foros ou comentarios en publicacións dixitais e logo as redes sociais acabaron por crear unha intercomunicación tan áxil entre o medio e o receptor que mesmo asusta aos profesionais, que ven ameazado o seu medio de vida co que se está dando en chamar xornalismo cidadán.
Sen embargo, esta inquedanza queda amortiguada cando os administradores das contas de internet constatan que, ao igual que ocorre coas cartas ao director, os lectores críticos e interactivos son minoría, se cadra por preguiza, timidez ou prudencia, pois a máis dun xa lle ten causado un disgusto algún improperio lanzado á rede, pensando que o facía desde o anonimato.
Pero o novo escenario de interacción tamén está a afectar os xornalistas, que poden respostar en segundos ao lector. Sen embargo, un libro de estilo dun xornal mesmo recomenda ao redactor contar ata vinte antes de replicar un comentario crítico, se cadra para que non acaben mordendo o anzó da provocación.

O buscón

19 de Febreiro , 2014

Tutor e Reguera, 'O dúo Sacapuntas'

Hai xente que pensa que ten un don divino para poñerlle alcumes aos demais e por iso non pode conterse de bautizar a calquera que se lle cruce no camiño, malia que moitas veces a broma raie a ofensa. Eses listiños da clase que durante a súa etapa escolar practicaron sen sabelo o ‘bulling’, chegaron ao mundo laboral cos mesmos desexos irrefrenables de caricaturizar a xefes, subordinados ou a quen no lle fixese a ola ao seu paso.

O sumario da operación Pokemon descubriunos unha desas personaxes con áceda invectiva, da que fan ostentación diante dos que, pese a que saben que tamén son vítimas da mofa, rin condescendentemente. Porque o tal José María Tutor, delegado de Vendex en Galicia e conseguidor de contratos públicos a base de galanos de varias categorías, semella ser unha especie de buscón no que Quevedo, de vivir hoxe en día, ben se podería inspirar para escribir unha nova saga de novelas picarescas.

Casacomidas, Cachas Negras, El Birollo, Ojo de Lince, Dios, El Pulpo, Pijolandia, La Listilla, Takchenko, Reguetón ou El Bigotes son solo algúns dos alcumes que lles puxo a todos aqueles cos que tratou e dos que se serviu para tecer esa presunta rede extorsionadora que investiga Pilar de Lara. «¿Quién ponía los motes?», preguntoulle a xuíza no interrogatorio.

Non contestou, se cadra porque nese intre de risa nervosa ata lle estaba a buscar alcume á maxistrada.

Dimitir

6 de Febreiro , 2014

Así está o ambiente na rúa

Será que o feito de estar xa vacinado contra calquera virus de credulidade dos políticos me fixo construír unha idea moi banal diso que se ven en chamar servizo público, pero malia estar curado de espanto, si que me chama a atención que haxa autoridades que apelen ao seu espíritu de entrega aos demáis para permanecer nos seus cargos malia que lles estea a chover enriba o diluvio universal.

Porque aínda que entendo ás persoas que se deciden a entrar en política (arriscando a presunción de decencia) para traballar polo ben dunha comunidade, resúltame bastante inquietante ese apego por permanecer nos cargos cando, tras verse envoltos en asuntos turbios, teñen o foco xudicial e a presión mediática enriba deles e do seu entorno. Os que se deciden a marchar, xa sexa antes ou despois dunha imputación, din que o fan para poder defenderse mellor, unha explicación asumida por todos como unha decorosa baixada de pantalóns, e que ten como recompensa inmediata o abandono da picota para deixarlle o sitio ao seguinte inculpado.

Claro que neste país de pantomima no que aínda hai quen se cree iso de que somos unha democracia consolidada, os que fan mutis son a mofa da caste dirixente e, por iso, que haxa alcaldes/esas, conselleiros/as ou presidentes/as que se gaben de non dimitir malia a estar de merda ata os colares, non é só un síntoma de putrefacción do sistema, tamén é marca España.