Archivo de ‘Xeral’ Category

Adiós, Mou

Xoves, 23 de Maio, 2013

La noticia del momento no es el escandaloso dato del paro, la permisividad con el déficit público de Cataluña o el último correo electrónico filtrado del duque… em Palma… do, lo que de verdad ha despertado más interés en nuestra insondable opinión pública es la marcha del hombre cuyas declaraciones llenaron en los últimos años más páginas de periódicos y ocuparon más tiempo en radio y televisión. Se va Mourinho dejándo huérfana a parte de una afición madridista a la que se ganó con el discurso de confrontación con el antagonista, a una prensa a la que menospreció por no seguirle el paso y también a quienes, sin tenerle aprecio, nos sorprendimos de sus dotes para la interpretación en un país demasiado acostumbrado a que los secundarios copen portadas. Porque si hay que reconocerle algo a Mou, además de los títulos logrados en estos tres años frente a uno de los mejores equipos de todos los tiempos, es su capacidad para mantener la tensión escénica con sus palabras, sus gestos, sus silencios o con ese recurso usado por los actores de pensar en el siguiente acto mientras se pronuncia una frase.

Nos deja un protagonista que hizo tambalear los cimientos de un club que se cree el más grande y cuya marcha devolverá la actualidad deportiva e informativa a esa insulsa sucesión de tópicos pre y postpartido. Tanta paz dejará que hasta el fútbol puede que vuelva a ser fútbol, como decía Vujadin Boskov.

El parte

Mércores, 15 de Maio, 2013

La televisión pública estatal, esa que pagamos entre todos para que nos informe y entretenga —o al menos para que sea una alternativa a los debates a gritos y realities de las TDT— vuelve a estar en el punto de mira por el poso ideológico que rezuman algunas informaciones de los telediarios. Cualquiera que conozca un poco el funcionamiento de una cadena pública sabe que el bloque político de un informativo es un ejercicio de distribución de tiempo en base a la representación parlamentaria, mientras que es en el resto de temas donde el editor tiene margen para tirar hacia uno u otro lado.

La dirección de TVE parece haber optado por esa vía, porque solo así se entiende que en la última semana hayamos podido ver en el Telediario 1 una noticia en la que se invitaba a rezar a los parados para calmar la ansiedad y, ayer mismo, otra en la que se trataba de instruir a los padres sobre cómo deben restringir las vestimentas provocativas de sus hijas.

Hasta Ana Blanco, que es todo un ejemplo de la sobriedad que debe caracterizar a un presentador de informativo y que se ha tragado cientos de sapos en más de veinte años de telediarios, parece haber llegado a un límite y hace unos días trascendía su cabreo por la falta de opiniones contrarias en una noticia sobre la Ley de Costas. Claro que quizá el problema no es de TVE, sino del televidente crítico, que aún no asumió que quien gobierna ahora es la derecha.

Un museo inoportuno

Mércores, 21 de Novembro, 2012
Lugo inaugura o xoves un novo museo, pero non haberá nin discursos, nin petiscos, nin foguetes, coma se desde o Concello se nos quixese pedir perdón aos contribuíntes polo dispendio nunha época de noticias sobre recortes, operacións xudiciais e beneficencia.
Da inoportunidad tivo culpa un orzamento que se disparou, os problemas de liquidez dunha das construtoras e unhas eleccións que deixaron a última fase do proxecto en mans dos que nunca creron nel, os nacionalistas.
Aínda así e logo de máis de 10 millóns de euros enterrados -literalmente, porque os arquitectos deseñaron o edificio no subsolo-, os lucenses van ter a partir de agora algo máis que ensinar aos visitantes que as pedras milenarias da súa muralla ou a súa remozada catedral. Iso si, seguindo a moda deste tipo de modernos centros culturais, no Museo Interactivo da Historia de Lugo (Mihl) case todo o que veremos será virtual, tanto como a sensación de bonanza que levou ao goberno municipal a pór en marcha unha instalación que a partir de agora tamén suporá un gasto engadido de mantemento.
Lugo debería estar de parabéns con esta estrea, aínda que vendo as caras dos edís do goberno local, hai quen podería pensar que en vez dun centro cultural, o que se vai a abrir o xoves será un tanatorio.

Críticos

Xoves, 26 de Xaneiro, 2012

Todos os que se expoñen na platea saben que están suxeitos á tiranía da crítica e quen pretenda escapar da súa intolerante acidez, que saiba que está condenado ao ostracismo. Que falen dun, aínda que sexa ben, din os máis intelixentes, aínda que son os considerados xenios os máis remisos a someterse ao comentario dos seus contemporáneos, quizais porque a súa arte ou pensamento está destinado a permanecer no tempo e non a diluírse no efémero éxito. Aínda que poida que estes non necesiten de acicates, porque a súa autoestima, lonxe de quedar atrapada no lodo da vaidade, é unha fiable folla de ruta. Pero ai daquel creador que tema ao látego, porque súa nunca será a admiración das vindeiras xeracións, pois se hai algo que sementan aqueles que dedican as súas horas a escudriñar no labor alleo é o hábito polo traballo e a constante superación, conscientes de que a casualidade non se emparella coa mestría. Soren Kierkegaard dicía que un crítico se parece moitísimo a un poeta, coa única diferenza de que non ten penas no corazón nin música nos beizos, claro que o filósofo danés non tivo en conta que os analistas tamén sofren os embates da vida e teñen tamén os seus propios censores. A miña máis férrea crítica marchou o pasado venres para sempre e déixame libre para cabalgar sen fusta, quizais porque crea que non a necesito, aínda que a terei presente a cada liña.

Controlar ao controlador

Mércores, 28 de Setembro, 2011

Un conselleiro de RTVE nomeado a proposta de Comisións Obreiras acaba de dimitir tras permitir coa súa abstención que saíse adiante unha proposta para que este órgano asesor tivese acceso directo aos contidos dos informativos durante a súa elaboración. O dimisionario conselleiro, quen se estará lamentando da perda dos seus privilexios -salario anual de 120.000 euros, Visa Ouro e dous empregados ao seu servizo- di ser vítima desa mala costume de deixarse aconsellar polo da beira -neste caso un xornalista nomeado polo PSOE-. O caso é que unha vez que a opinión pública coñeceu que esa ducia de ociosos ‘controladores’ decidiran pasar o seu tempo furgando nos borradores dos reporteiros de TVE, deuse marcha atrás ao acordo, aínda que só Comisións obrigou a dimitir ao seu conselleiro, mentres o resto limitouse a desculpar o erro.
Non foi nin será a última vez na que quen máis sae nos informativos -políticos e sindicalistas- queiran ter o control absoluto sobre os que en realidade os deben controlar. Hai pouco ata tentaron, coa aquiescendia dalgún inxenuo xornalista, crear unha comisión parlamentaria que tivese a capacidade para apartar a alguén da profesión. A Fape liderada por Urbaneja foi capaz de parar tamaña arroutada coa única asignatura que non se aprende nas facultades de xornalismo, o sentido común.

Abandonos

Xoves, 15 de Setembro, 2011

Do mesmo xeito que a moitos nos intranquilizaba en 2009 a estampida de Pedro Solbes do Goberno de Zapatero, cada vez que se coñece que algún personaxe relevante decide abandonar o barco as dúbidas comezan a desatarse. Entre os últimos que seguirán o camiño do exvicepresidente económico figura o ministro de Educación, Ángel Gabilondo, que acaba de anunciar que non concorrerá nas listas do PSOE ao Congreso e xusto nun momento no que os gobernos autonómicos iniciaron o recorte dos orzamentos para o ensino.
Pero aínda que as desercións no bando socialista son a estas alturas tan comúns como as renuncias dos gadafistas a defender ao seu líder, o que chama máis a atención son as noticias de abandonos na empresa privada e, sobre todo, no mundo financeiro. E estoume referindo en concreto á renuncia ao seu cargo do director xeral de Novacaixagalicia, José Luís Pego, un dos cerebros da antiga Caixanova e que prefire a prexubilación -ollo, aos 54 anos- a embarcarse no proxecto de NCG Banco.
Na empresa como na política, as dimisións nunca son unha traxedia, porque ninguén resulta imprescindible e sempre hai alguén detrás para tomar a substitución. Claro que ás veces a inquietude que xorde ante unha marcha acaba por confirmarse meses despois, como ocorreu con Solbes, pero entón xa é tarde para as queixumes.

O ‘dummy’

Xoves, 8 de Setembro, 2011

Dicían os que só se atrevían a criticar ao ditador con cuestións que non irritan tanto como para mandar ao ousado ao paredón, que a ‘Paco Medallas’ enganchábanlle os salmóns ao anzol baixo a auga cando se achegaba a pescar ao río Eo. E con esa lenda urbana acuñouse a frase «así llelos poñían a Franco», que nos vén a conta para describir a ponte de prata que os socialistas e, máis en concreto Zapatero, estanlle tendendo a un Mariano Rajoy a quen, tras verse noqueado en dous duelos anteriores, o sorriso nervioso de quen se ve xa presidente delátao agora nas súas comparecencias públicas. Ademais, fronte a el e a súa camada de ministrables, Rubalcaba parece un ‘dummy’ -un deses bonecos que se usan para probar os coches- preparado para darse a hostia pai xusto na data na que se recorda que aquel afortunado pescador colgou a cana.
E non é que se poña en dúbida a capacidade de xestión ou a versatilidade de quen chegou a ser ministro con dous dos cinco presidentes da nosa democracia, pois seguramente estamos ante un dos políticos máis hábiles e preclaros dos últimos anos. O problema é que a estas alturas do partido a prima de risco do PSOE está disparada e ofrece menos garantías que o ticket de compra dun bazar chinés. E só por iso, cando un imaxina que quedan por diante máis de dous meses ata a cita electoral, dan ganas de, como ocorre no rugby, pedirlle ao árbitro que pite o final e lle dea a vitoria ao PP por superioridade manifesta.

Sin City

Mércores, 1 de Xuño, 2011
Será que o estar rodeado de murallas acabounos por reducir a un oasis nese deserto no que se está convertendo a Galicia interior, pero o descoñecemento que se ten da capital lucense no exterior podería alarmarnos aos que a habitamos se non fose porque temos asumido que se algún día a administración decide borrarnos do seu mapa, sobreviviriamos durante anos cultivando hortos urbanos e bebendo os augardentes acumulados no moble bar.
Só a crónica xudicial parece espertar o interese allende as nosas fronteiras, aínda que é tal a lea que montaron desde o terceiro poder que cando un trata de explicar ao forasteiro que a un tempo están procesados proxenetas, políticos, médicos, policías ou empresarios acusados de saltarse un centenar de artigos do código penal, a medida que se vai relatando un comeza a quitarlle ferro ao asunto para non converter á vella Lucus Augusti na Sin City (cidade do pecado) galega do século XXI. Porque no fondo case prefiro que Lugo sexa vista desde fóra como unha cidade que cheira a vaca, que só sae en televisión cando neva, onde os mozos provocan baixadas de tensión ás mozas por falar galego e onde manda máis o bispo e o presidente do Círculo que o alcalde ou o subdelegado.
 
 

Sen factura

Venres, 11 de Febreiro, 2011

A pregunta do millón: -Fágolle factura?
-Vale.
-Pero teño que cobrarlle o IVE.
-Bo, pois dá igual.
Con este argumento, varios millóns de euros escapan a diario ao control de Facenda, xerando unha economía mergullada á que agora quere pór coto o organismo estatal ante a caída de ingresos que xerou a crise. No punto de mira estarán aqueles profesionais ou autónomos que, segundo Facenda, teñen un nivel de vida que non concorda cos seus ingresos, aínda que seguramente as presas desta cacería acaben sendo só os propietarios daquelas pemes que van trampeando coa facturación para non perecer no camiño.
En cambio, os que practican a enxeñería financeira, con equipos de asesores para evitar o fisco e con prácticas que a miúdo cruzan a fronteira da legalidade, quedarán indemnes a esta campaña de acoso ao defraudador.
Quizá o que acabe xerando Facenda é unha falsa cultura de austeridade que durará ata a chegada dun novo ciclo de crecemento, aínda que o que será máis difícil é convencer a ese 43% de españois que, segundo o Instituto de Estudos Fiscais, xustifica a fraude. E iso precisamente é o que nos diferencia dos países que cren no estado do benestar.

Éxodo

Venres, 28 de Xaneiro, 2011
Os fillos do baby boom español dos setenta estiveron a piques de converterse nunha xeración perdida por culpa das taxas de paro que a crise de 1993 deixou e que chegaron ao 43% para os de 20 a 24 anos e ao 32% para os de 25 a 29. Con todo, aquela inquietante situación só provocou un retraso na emancipación e a que foi a camada de mozos mellor preparada da historia deste país acabou entrando no mercado de traballo ao abrigo da fase de crecemento na que se entrou desde finais dos noventa. A pesar diso, foron moitos os que tiveron que marcharse de Galicia, do mesmo xeito que fixeran décadas atrás algúns dos seus familiares, pero unha gran parte quedou aínda que sabía que as mellores oportunidades estaban fóra.
Dous anos despois de entrar nunha crise aínda máis profunda que aquela, as cifras de paro xuvenil achéganse a máximos históricos e a desesperanza volve render a unha nova xeración máis viaxada e menos apegada á súa terra.
Alemaña precisa entre 500.000 e 800.000 novos empregados especializados e a súa chanceler Angela Merkel chegará en breve a España cunha oferta de emprego na man para os nosos parados máis preparados. Mágoa que non sexa aos nosos indolentes políticos aos que se queira levar.